یکی امروز تبریک یک سالگی وبلاگم رو گفت! یک سال و یک هفته گذشت! چه اتفاقهایی که نیافتاد ولی در خوشبینانه ترین حالت هم فکر نمیکردم تا یک سال بتونم ادامه اش بدم هر چند که کلی وقفه افتاد ولی خوب از خودم در کل راضیم! فعلا تا بعد
آخه چرا میپرسی چه مرگمه؟
منی که خسته و تنها، یه گوشه اینجا نشستم با کلی فکر و خیال تو خودم غوطه ورم تو نپرس از من که من به کجا رسیده ام به که دل ببسته ام، ز که دل بریده ام آخه جایی نداره، خودتم خوب میدونی جوابش واضح و روشن تو چشام داد میزنه
نظرات