یک داستان! از همین حالا مینویسم که تو رو درباستی گیر کنم و حتما بنویسم! راجع به خودمه و یکی دیگه که امشب خیلی من رو به فکر واداشت! و البته امیدوارم این ذهن و فکر و حافظه ناقص من درستکار کنه! اونم تو اتین روزا
آخه چرا میپرسی چه مرگمه؟
منی که خسته و تنها، یه گوشه اینجا نشستم با کلی فکر و خیال تو خودم غوطه ورم تو نپرس از من که من به کجا رسیده ام به که دل ببسته ام، ز که دل بریده ام آخه جایی نداره، خودتم خوب میدونی جوابش واضح و روشن تو چشام داد میزنه
نظرات