چون رستم دلير
آن نامور دلاور افسانه كهن
بر مركب خيال ميشوم سوار
تير و كمان بدوش ، گرز گران بدست،
هي ميكنم به اسب،
لبها ، پر از خروش است و ميروم به پيش
در دل مرا هراس افسانه اى دروغ
در سر مرا اميد همراه صد نويد
از هفت خوان عشق
از هفت خوان راه نجات تو ، زين قيدهاى سخت
از تيره جنگل جادوگران پير
از دشتهاى سبز فريبكار
از دره هاى تيره اندوه بار
از كوره راه هاى صعب
از برفهاى ليز پستى آفرين
از كوه هاى سخت و مرگ خيز
اينسان ميكنم گذر كه كس آنسان گذر نكرد
تا ميرسم به قله ديو سپيد و زود
ميارمش به بند كمند خويشتن
آنگه ، ترا كه ديريست به زندان فتاده اى، آزاد ميكنم
بر ترك اسب خويش ميگذارمت
ميارمت به شهر ، ميارمت به ده
مردم ، ترانه خوان ، از پير و از جوان، در بر لباس نو
در دستهايشان دسته گلهاى گل
گلهاى سرخ همچون گونه هايشان
لبهاى مرد و زن همه خندان ز ديدنت
چشمان كودكان پر از اميد ميشود
اميدهاى دور كه نزديك گشته است

نظرات

ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

آخه چرا میپرسی چه مرگمه؟

تصویر
منی که خسته و تنها، یه گوشه اینجا نشستم  با کلی فکر و خیال تو خودم غوطه ورم  تو نپرس از من که من به کجا رسیده ام  به که دل ببسته ام، ز که دل بریده ام  آخه جایی نداره، خودتم خوب میدونی  جوابش واضح و روشن تو چشام داد میزنه
بیشتر بخوانيد

چرا نداره اینجا ایرانه دیگه

چندین ماه از کار و زندگی موندن و تمرین کردن چندین میلیون خرج کردن چندین روز دوندگی برای کسب مجوز، آخرش که چی؟ دل مردم رو شادکردن مگه چه گناهی داره؟ تازه هیچ سر و صدایی هم نداشت، نه تو بوق و کرنا شد نه خیلی روش مانور داده شد ولی با این حال همه بلیطها فروخته شد ولی 2 روز مونده به کنسرت مدیر سالنی که اجاره شده بود طی تماسی تهدید شدنش به مرگ را اعلام میکنه و تمام مسائلی که بالا گفته شد رو هوا! البته خوب وزارت ارشاد خیلی کار بزری کرد که مجوز رو تا آخرین لحظه لغو نکرد و تهدید به مرگ شدن آقای مدیر سالن هم همچون یک مسئله عادی شنیده شد و همه در جواب این سوال که آخه چرا و به چه دلیل میشنیدن خوب ایرانه دیگه! ای ایران ای خاکت سرچشم هنر! ای خاکت بر سر همه ضد هنر
بیشتر بخوانيد

گذر عمر

گذر عمر چه زود ما کودکيها را سفر کرديم سر زنگ و کلاس ِ درس، چه آتشها به پا کرديم؟ در اين دوران، چه دوستيها بنا کرديم چه بازيها و ورزشها چه آشتيها پس از قهرها... دلم تـنگه براي بچگيها مون ـــ . چه حيف، حتي جواني را گذر کرديم چه دلهايي که بستيم و به اميدش فنا گشتيم چه عشقهايي که سوزانديم و دلها را ز خود رانديم هدر رفتيم، هدر داديم ... . بسي دوستان سفر کردند رهايي را وطن گفتند بسي ديگر براي زندگی با يار خانهءي عشقی بنا کردند . به چه روزي اميد بستيم؟! ز چه روزي گذر کرديم؟! به جز چند خاطرات خوش دگر کسب چه ها کرديم؟! . چه سود از عمر بي حاصل چه سود از اين دل عاشق June 06, 2008
بیشتر بخوانيد